Was je me kwijt?
Tijdgebrek, slaapgebrek, een gebrek aan leven.
Zoals waarschijnlijk net als bij de rest van mijn klas, mijn leerjaar, whatever, heb ik het op dit moment heel erg druk met school. EN ALLES – de rest. Like, werk, school, PWS, PO’s, opendagen (vandaag), vrienden – die zijn wel belangrijker nog, dingen. Echt.
Wanneer ik eindelijk een minuutje vrije tijd heb, denk ik meteen weer ‘O god, ik moet dát nog doen!’ en dan ga ik dat ene nog maar snel doen omdat het echt moet. Ik merk aan mezelf dat ik school meer tijd ga geven dan ik ervoor deed en dat is vervelend want dat gaat ten koste van mijn OOIT vrije tijd. Ik zou die tijd graag weer terug willen. Ooit.
Ooit zat ik elke dag op MSN, op het forum waar ik nu soms gewoon een paar dagen niet kom vanwege het tijdgebrek, op hyves, op de schoolsite om te kijken of ik nog een PO groepje in de steek aan het laten was, whatever. Ik had eigenlijk nooit veel te doen dus ik schreef, ik las en ik deed onzinnige dingen zoals grappige MSNgesprekken houden die nergens over gaan. Op de een of andere manier lijkt die tijd ineens voorbij.
Want dit jaar moet ik ineens leren, veel leren, huiswerk maken, PO’s (ineens) nog afmaken, waarvan werd gezegd dat we er bijna geen zouden hebben in het laatste jaar, ons PWS afmaken (waar veel meer tijd in gaat zitten dan verwacht), werk (wat ook veel tijd kost maar wie wat wil moet wat doen 
…) en nog veel meer dingen die gewoon echt tijd vreten. Die vreten serieus nog meer dan mijn hond. en. dat. is. een hoop.
Dus nu ga ik dit bericht maar weer afronden want ik MOET nu eten al heb ik helemaal geen honger, en daarna ga ik dan maar weer met een PO of het PWS bezig omdat ik niet anders kan. Jullie zullen dit keer vast niet zolang op een nieuw zeikbericht hoeven te wachten als hiervoor.
WACHT. Ik vergeet iets: (vervolg na het eten xD)
Afgelopen maandag was ik jarig. O, ik ben ook zo’n oen dat ik dat gewoon vergeet te zeggen hier. Het was echt zo tof en ik heb in één week meer meegemaakt dan ooit geloof ik (oké, niet, ik heb heus wel eens meer meegemaakt in één week…) en het was gewoon allemaal zo leuk!
Het begon al een week geleden (bijna precies) toen Jolien kwam. Jolien is een meisje uit Borne (overijssel?) die ik ken van het forum waar ik al meer dan 2 jaar bij zit. Ik had haar al een paar keren eerder in het echt gezien, maar ze was nog nooit bij me thuis geweest en het eerste wat ze zei toen ze binnenkwam was:
“OH WAT EEN POPPIE! WAT EEN LIEFIE OH IK VIND HEM ZO LIEF ^-^” [/zoiets]
Terwijl wij er een beetje bijstonden want ze had het dus over mijn hond, die eigenlijk helemaal niet zo geweldig lief is en best wel irritant soms (oké meestal issie wel lief xD) maar goed. En daarna werd het steeds gezelliger en begon ze ook nog met MIJ te praten (_O_ ehe) en nou ja, was gewoon tof. Ik had dat weekend trouwens theorieweekend (echt aan te raden) voor m’n autorijbewijs en had op mijn verjaardag examen, zodat jullie dat even weten.
Die zaterdagochtend moest ik dus van 9 tot 12 naar theorieles en Jolien ging mee, om van 10 tot 12 (dat wist ze nog niet) met m’n vader (die daar ook werkt) mee te gaan in een vrachtwagen [/jippie]. Die middag gingen we nog monchoutaart maken (<3 vet goed gelukt BEHALVE DE BODEM WANT DIE VIEL ECHT UIT ELKAAR – Jolien maakte hem) en veeeel te veel drinken waardoor we elk kwartier zo’n beetje moesten pissen. Die avond gingen we nog met een hele groep vriendinnen van me fonduen, waaronder Marieke, mijn beste vriendin uit Boxmeer (Noord-Brabant) die die avond aankwam. Het was echt zo gezellig en ik kreeg een SENSEO apparaat _O_ (hoe cool is dat 8DD?) en nog veel meer andere toffe cadeaus en ja, het was gewoon heel gezellig.
De volgende dag waren we allemaal heel erg moe (vooral ik en Jolien omdat we al zo weinig slaap hadden gehad en toen maakten Marieke en Welmoed ons ook nog wakker TERWIJL ik mijn wekker heel netjes op 15:45 had gezet o.o) en deden we eigenlijk niet echt veel behalve tv kijken op een rare zender (nl 2, maar het waren echt 34 talen of zo o.O) en naar de pizzeria. Waarvoor ik me trouwens om half 7 nog moest omkleden omdat ik m’n pyjama nog aanhad…
Die dag daarop was ik dus echt jarig. Nou, achttien, hiep hoi olé. Bak een taart en vier het, je weet het wel. Nog meer bezoek (was heel gezellig <3) en cadeau’s en M’N THEORIE-EXAMEN, wat echt afschuwelijk was want iedereen zat elkaar daar vét op te fokken (ik Marieke ook) en ik dacht echt dat ik het niet ging halen. Ook na het examen was ik ervan overtuigd en zat ik Marieke dingen te zeggen als ‘OMG IK HEB HET NIET GEHAALD LATEN WE GAAN’ en zo, maar ik heb het toch gehaald. Met vijf fouten (yeah 8D) en nu hoef ik dus alleen nog te lessen en praktijkexamen te doen (ik zeg het ook zo heerlijk alsof het niets is EN KOST O.OOO) en ja (: DAN KAN IK GEWOON AUTORIJDEN. Niet dat ik al een auto ga kopen, want ‘geen geld’ ‘geen nut (want ik ga naar utrecht + ov)’ eeennnnnnnn zomaar.
En ik wil nog even zeggen dat ik het heel fijn vond dat iedereen me feliciteerde en op m’n verjaardag kwam! En JESSE BEDANKT voor het prachtige prinsessenpakket waarvan ik nú (of morgen, of overmorgen) de cupcakes ga maken met HARTJES EROP :ah:
xD. Juist.
Kill Hannah, octobre 3rd.
Met zeven en een halve uurtjes energie (slaap) om te benutten stapten we vrijdag om 9.13 in de trein richting Amsterdam Centraal. Het eerste opstakel was een bruinharige man die op de stoel tegenover mij zat, zodat er nog maar één vrije plek zou zijn, en geen twee. Welmoed besloot naast de man te gaan zitten, terwijl Femy zich tussen een berg tassen propte.
Tweeënhalf uur treinstank later waren we eindelijk in Amsterdam. De laatste keer dat ik daar was, was in Juni dus we hebben ons perfect vermaakt in vooral de H&M en de Hi winkel met de irritante verkoper die HEEL ERG MAAR Hi-dingen aan wilde smeren (terwijl ik al Hi-prepaid heb, nog wel!) en de Pathé, waar het een uur duurde voor je het juiste broodje bij het juiste kraampje had gekocht zodat je ook nog in het restaurant mocht zitten. Maar nog het beste was de Burger King met hun Twister Fries en de WC waar je €0,50 voor moest betalen.
Om een uur of drie besloten we maar terug te gaan naar de Melkweg, waar die avond het concert zou zijn. Tegen de tijd dat we er (eindelijk) waren, was het nog erg rustig. Er waren misschien twintig mensen (waarschijnlijk minder) en we zochten één van de weinige droge plekken op de grond uit om te gaan zitten. Het was de afgelopen dagen eigenlijk non-stop regenend geweest in heel Nederland, dus het was sowieso al een wonder dat het tot dan toe niet had geregend.
Behalve om onszelf af en toe vol te stouwen met meer eten, stonden we niet veel op, en spraken we wat met andere mensen, klierden we Femy met het feit dat ze niet erg lang is, en ruilden we ‘My Passion’-stickers voor gratis singles (of eigenlijk alleen Femy maar doesn’t care). Om vijf voor acht begon het te regenen, en terwijl iedereen hoopte dat ze om die reden de deuren heus wel vijf minuutjes eerder zouden opendoen, stonden we daar. Onze haren waren al aardig nat tegen de tijd dat we naar binnen mochten.
Gelukkig was het binnen warm en regende het daar niet, dus we droogden al vlug op en ik had een geweldige plaats, midden voor het podium, achter een professionele fotografe die Femy kende van een ander concert, en Femy (waar ik gemakkelijk over heen kon kijken), dus ik zag alles perfect.
Het voorprogramma, My Passion, was hartstikke leuk, ondanks het feit dat ik nog nooit van die hele band had gehoord of van één van hun nummers. De basgitarist was enorm heet, net als de drummer, (de andere gitarist had echt heel gaaf haar!) en de zanger antwoordde op mijn hand-heart dus dat was ook heel tof! Al met al was het voorprogramma hartstikke gaaf voor een concert als dit.
Ik was alleen wel erg blij toen Kill Hannah eindelijk begon. Mat stond recht voor me en zong de longen uit zijn lijf (wel klein nadeel – in de Oude Zaal staat de microfoon niet zo hard) maar we konden hem prima horen. Ze waren live nog beter dan op de CD, had ik het idee, en toen de fotografe halverwege wegging, stond ik samen met Femy vooraan en zag ik alles nog beter.
Het enige nadeel van vooraan staan is dat je alle zweet, bier en DIE CROWDSURFENDE MENSEN (die door hele leuke mensen ergens achter ons weer terug naar voor geduwd werden) over je heen krijgt. En de zaterdag gaat zeker gepaard met een fikse piep in je oor. Heerlijk.
Schoolstress en hoestbuien
Al een paar weken voelen we het weer aankomen: schoolstress.
Het is waarschijnlijk vooral de toetsweek die ons allemaal dwarszit, al zal het voor sommigen geen eens een moeite zijn die met geweldige cijfers af te sluiten. Voor sommigen ook niet.
Er zijn mensen die me zeiden dat ze al twee weken aan het leren waren, tegen deze tijd misschien zelfs al drie, maar ik ben nog niet begonnen. Voor dat de toetsweek begint heb ik nog genoeg dingen te doen, voor school, twee schrijfwedstrijden waaraan ik meedoe, mijn werk, dansen – ik zal me niet vervelen.
Toch weet ik wel eventjes een minuutje vrij te maken om hier te posten, want het is natuurlijk wel belangrijk dat jullie allemaal weten dat ik nog leef ^^. En ik leef nog hoor, op volle vaart.
De dagen razen voorbij en voor ik het weet is het elke keer alweer vrijdag, en dan alweer maandagochtend (dan is vrijdag toch een betere dag). Er zijn mensen die ik vreselijk mis en te weinig spreek, en mensen die ik naar mijn idee veel te vaak zie en niets meer te zeggen heb. Ik kom om in het werk (voor school etc.) maar tegelijkertijd heb ik geen idee wat ik met mezelf moet aanvangen.
Daarbij voel ik me ook al wekenlang half ziek. Vorige week was het toppunt, met oorpijn en hoofdpijn en buikpijn en een vervelende hoestbui om de 2 seconden, dus toen besloot ik thuis te blijven, maar nu kan ik het toch weer niet laten gewoon alles weer te doen. Ik kom alleen wel voor vreselijk dilemma’s te staan:
Zal ik wel of niet uitgaan?
Het is niet verstandig, maar wel leuk.
De toetsweek: is het niet beter als ik er nu al mee begin? Ja, waarschijnlijk wel, maar ik heb geen flauw idee waar ik zou moeten beginnen en op welk moment, want ik lijk er nooit een moment voor te kunnen vinden in mijn overvolle planning.
Maar ik ben er wel bijna zeker van dat het me gaat lukken, want dat moet gewoon. Eerst maar eens de rest van mijn leven afmaken, dan komt die toetsweek wel.
Succes!
xx
Luchtballonnen en katers
Ik weet nog wel dat ik ernaartoe fietste met het gevoel dat mijn maag zich elke seconde vier keer omkeerde. Hoe ik mijn cappuchon over mijn hoofd trok toen ik langs het station fietste, omdat er een jongen naar me staarde alsof mijn hoofd blauw met gele stippen was, en ik het gevoel had dat het daar best op kon lijken.
Ik weet nog wel dat ik er eigenlijk helemaal geen zin in had.
Het duurde een hele tijd voor we eindelijk naar het veld gingen waar de luchtballonnen zouden opstijgen. Het duurde ook nog een hele tijd toen er we er al waren. Het was koud en ik wilde graag iets doen, maar het enige wat de man ons zei, was ‘het bakje goed vast te houden’ om de bewegingen te relativeren wanneer de ballon met warme lucht gevuld was en hij een stuk op zou stijgen. Het bakje niet, enkel de ballon.
Toen het eindelijk zo ver was, zei de man me in het bakje op mijn buik te gaan liggen (hij lag nog op zijn zij) om het bakje op zijn zij te houden, voor nog heel even. Ik weet nog dat ik me even irriteerde aan de man die wel twintig foto’s van me leek te maken, en zijn enorme camera bijna recht in mijn gezicht duwde.
Ik weet nog wel dat ik best zenuwachtig was. Onze instructeur vroeg ons of we ooit hadden gevlogen, in een vliegtuig of een luchtballon. Ik was nog nooit op die manieren van de grond opgestegen en was ook opgelucht toen hij zei dat een vliegtuigvlucht hier in niets op leek. Het was vast een grapje, maar ik miste de essentie.
Hij vertelde ons dat we snel moesten instappen, en voor ik het wist waren we opgestegen. Het leek zo langzaam te gaan, het land dat onder ons doorgleed. De koeien die geschrokken wegrenden, of half omhoog probeerden te kijken naar wat we waren. We vlogen heel laag, had de man ons verteld, omdat het wolkendek nog laag lag en we anders veel te weinig zouden zien. Vanuit de lucht leek het ineens een stuk mooier weer.
De wegen waar ik normaal doorheen fietste of reisde met de bus, leken vanuit de lucht zoveel anders dan vanaf de grond. Ik herkende het huis van een vriendin, de snelwegen, de slootjes waar ik wel eens langs was gefietst, een paar gebouwen in het dorp naast het mijne. Het was al met al fantastisch.
Vooral de landing. Hij zei ons dat het ‘best een wilde landing zou worden’ en dat we ‘door onze knieën moesten gaan’ wanneer hij de grond raakte. Dus dat deed ik. Ik weet nog dat ik me stevig vasthield aan één van de gasflessen, alsof mijn leven aan een zijden draadje hing, terwijl, als ik zou vallen – ik niet ver naar beneden zou vallen, aangezien al beneden waren.
Een hele tijd lag het bakje op zijn kant, met ons er nog in omdat de ballon eerst lucht moest verliezen voor we eruit mochten, anders zou hij weer opstijgen. Mijn armspieren werden voor misschien een paar minuten stevig op de proefgesteld (nu weet ik zeker dat ik ze niet heb…) al leek het wel uren. Na nog even de ballon opgevouwen/gerold te hebben, werden we nog met champagne gedoopt en konden we in de auto terug naar Deksels voor het eten (al is ‘even de ballon opvouwen’ misschien niet de goede omschrijving – het was een heel werk…)
Tegen die tijd was het al half 9 en ik had wel zin in wat. In de auto begon mijn maag al gezellig te rommelen en het eten smaakte dan ook goed. Zelfs de lauwe patat, die me anders vast niet had kunnen verleiden. Maar goed.
Als laatst gingen we nog naar Archimedus, een dancecafé, wat eigenlijk veel groter klinkt dan het in werkelijkheid is, maar het was heel erg gezellig daar. Bijna alle collega’s waren er en de muziek was dan wel vreselijk (Nederlandstalige %^&*&@ – Andrè Hazes, Jan Smit etc. – niet echt mijn smaak ^^) maar voor de rest was het een groot succes.
Helaas was ik niet tegen de beloofde tijd thuis (12 uur), maar een paar uurtjes later, en dat was de volgende ochtend op school zeker nog wel te voelen. Zeker toen ik gym had.
Maar dat bewaren we voor later, net als de échte kater.
AMERICAN HISTORY X
Lief dagboek,
gisteren moest ik heel de dag werken, maar ik had van te voren af gesproken met Moniek dat we America’s New Topmodel zouden gaan kijken die avond. Dat ging echter niet door omdat Moniek nog steeds niet weet hoe ze op moet nemen (8DD Ik ook niet want bij mij wordt het beeld geel?) en we dus niets hadden om te kijken. Maar ik heb natuurlijk zelf ook geweldige films die we altijd nog wel eens wilden bekijken. Zoals deze.
Ik houd echt van AHx, ik weet niet waarom. Hij is gruwelijk, ook zielig en gewoon oneerlijk, maar ik vind het mooi hoe iemand die gevoelens zo heeft beschreven en de invloeden zo goed kan laten zien. Want als je eenmaal in die wereld zit, kom je er ook niet gemakkelijk meer uit. En ik vind het heel mooi dat juist een zwarte man degene was die alles beter probeert te maken, heel mooi bedacht.
Hm, ja. En daarna gingen we natuurlijk weer lekker terugfietsen (of ja, ik ging fietsen, Moniek ging skoeteren) en het was echt enorm koud T.T echt, men. Niet normaal. En op dat moment had ik natuurlijk weer eens NIET mijn winterjas aan :’) Maarja. Na nog even een kopje turkenthee gedronken te hebben (PickWick Turkish Apple FTW <3) was het toch wel tijd om te gaan slapen. Niet dat ik goed heb geslapen, maar dat terzijde.
En dan straks om vijf uur het bedrijfsuitje, waarbij we in een luchtballon gaan <3 en waarschijnlijk is het pas 12 uur afgelopen dus ik zal wel dood zijn morgen, als ik weer heerlijk fris en fruitig op school moet zitten ^^ MET SPORTORIËNTATIE =D. Not. Maar goed, I’ll survive, I guess.
Bye, x
Lief dagboek,
het is de bedoeling dat het deze keer geen flop wordt dus ik neem me voor om maar meteen te beginnen. Het is de bedoeling dat dit voor mij als een dagboek gaat werken, dus ik zal mijn best doen. Ik zal hier gewoon niemand anders aanspreken dan ‘mijn dagboek’ zelfs, omdat het anders storend kan zijn voor mij of anderen.
Dit weekend was het kermis in Grou en net als de voorgaande paar jaren ben ik er weer naartoe gegaan. We hebben gezellig met z’n allen in een tent geslapen (lees: ik lag de helft van de tijd wakker omdat ik tussen M en W in lag met amper een beetje ruimte en de vrees dat er een spin over mijn gezicht zou lopen omdat we geen binnentent hadden en dus constant bezoek ^^), maar voor de rest was alles oké. Natuurlijk wel een beetje teveel gedronken maar dat hoort er eigenlijk wel bij.
De zondag daarop was zeker een stuk minder leuk, vooral omdat ik 3/4 van de tijd heb geslapen met hoofdpijn en buikpijn en ik nu het gevoel heb dat het woensdag is in plaats van donderdag en dat is heel vervelend. Maar het fijne eraan is dat het straks ongemerkt ineens weekend is en ik nog meer kan gaan genieten van mijn vrijheid.
En zondag heerlijk in de luchtballon ^^ als het mooi weer is, natuurlijk, maar daar gaan we gewoon allemaal van uit!
Tot snel, liefs.
